Cactusroute in Lanzarote

“Hier hoeven we alvast niet meer op vakantie te komen!”, zeg ik tegen Bert. Lanzarote kent namelijk geen geheimen meer voor ons. We huurden voor het eerst een auto en ontdekten de ‘eenvoud’ van dit Canarisch eiland. Maar bovenal, gaf het ons vooral de mogelijkheid om tot de kite-spot in Famara te geraken en enkele toeristische trekpleisters aan te doen. We gaan dus eens buiten de vertrouwde, beperkte straal rond een haven/ankerbaai.

We zijn niet alleen met dat idee! Gepakt en gezakt stappen we naar een eerste, tweede, derde, vierde … en vijfde autoverhuurbedrijfje. Geen enkele auto beschikbaar, hoe kan dat nu?! Toeristen van cruiseschepen waren ons te snel af. Om 13u breken we onze zoektocht af, slenteren nog tot aan een leuk terrasje in Arrecife en bestellen ons nen goeie sangria, nachos en empenadas. Een online boeking de volgende dag gaat iets vlotter. De eerste stop is in een trendy ‘pasteleria’ met heerlijke belegde broodjes. Het smaakt ons en na een tweede bestelling gaan we ‘on the road‘, op zoek naar cactussen, kamelen en Aloe Vera. Het sap van deze cactusachtige plant wordt gebruikt voor heel wat cosmetische producten: minder rimpeltjes, een goede bloeddoorstroming en helende kracht bij brandwonden. Deze specialiteit van de Canaries moeten we eens van dichterbij bekijken. Al blijkt dit enkel mij te boeien.

Tevergeefs proberen we het toerisme te ontwijken. Volle bussen -voornamelijk Duitsers- gaan de verschillende ‘attracties’ af. Er zijn zelfs combi-toegangskaartjes te koop met korting bij een 3e attractie. Tja, dit eiland leeft van toerisme, gestuurd door de artiest ‘Manrique‘ en het natuurreservaat “Timanfaya“. De vulkaan spuwde 6 jaar lang vuur en liet een vulkanisch gebied achter. Froukjes’ grote teleurstelling: geen vulkaankrater te zien, enkel bergen, zand en vulkaanstenen.

• 

• 

• 

• 

Aanrader van een vriendin (Joelle): Mirador del Rio. Inderdaad, geeft een mooi uitzicht op Isla Gracioso, de eerste ankerbaai na onze oversteek vanuit Portugal. Wij betaalden 12 euro per persoon, achteraf keken we vanuit de auto naar hetzelfde uitzicht. De andere attracties, zoals de cactustuin, grotten en Jameos del Agua van Manrique was net iets te druk. Bert kreeg ik niet overtuigd een lokale wijnproeverij uit te proberen. Wel vinden we de lokale marktjes afdwepen een fijn tijdverdrijf. De kids zijn daar ook al goed in geworden, gewoon kijken en genieten. ’t Leukste blijven voor ons de surfshopkes.

• 

• 

De combinatie ‘zeilen-kiten’ is quasi nooit top. Aan een kite-strand is het namelijk nooit goed ankeren. Famara, aan de westkant van het eiland: bij weinig wind golfsurfen op het toegankelijke surfstrand en bij meer wind kiten aan het verborgen kitestrand. De weg ernaartoe is op zijn minst gezegd “hobbelig” en staat ook niet goed aangegeven. We rijden ‘den blet’ in. Meerdere keren dacht ik: “Hadden we toch maar een 4×4 gehuurd“. Dat wou Lyam toch zo graag. Terwijl de kids zich vermaken in de superhoge golven, is de kite in no time opgepompt. Tegen die tijd zijn alle andere kiters het water af en begint Bert aan zijn ‘te weinig wind’ pogingen. Wat een setting! Vulkaangebergte en Isla Graciosa op de achtergrond.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Sinds eind oktober zijn we weer samen met onze Isis-maatjes. Altijd fijn om samen te zijn, hun Marokko roadtrip-avonturen aan te horen en mekaar steeds beter te leren kennen. Samen kuieren we door de Arrecife winkelstraat en plunderen de lokale CASA (Rocasa) en voorzien onze kuipen van nieuwe lichtjes: Isis in roos en wij blauw natuurlijk. Met Halloween gaan we een pintje drinken en lekkere tapas eten (de beste patatas bravas) aan het vissersplaatsje -uitverkoren tot gezelligste plekje in Arrecife-. Op Wende’s vijfde verjaardag zijn we uitgenodigd voor een pizza-avond (met popcorn voor de kids). De oma -mama Joost- is voor enkele dagen op bezoek en krijgt zo een kijkje op het ‘bootleven’. En zoals elke grootouder, geniet ze van de quality time met de kleinkindjes.

• 

• 

Wist-je-datjes :

• Ons “futurestreet-bankske“, stond vroeger in onze voortuin. In mekaar getimmerd door Bert om op het gemak te zitten (en pintje/wijntje te drinken) als het speelstraat is. Na verloop van tijd zaten alle buren op de bank en speelden de kids binnen. Toffe tijden waar we met heimwee aan terugdenken. Nu is de bank 2 voortuinen verder verhuisd, van Toekomststraat 23 naar 19. goed verzorgd en versierd met lampjes door Jo en Ineke. Op onze reis doen we inspiratie op voor nog meer bankjes, want als we terug zijn moeten we al die verloren tijd inhalen!

• Een andere bezigheid: inspiratie opdoen voor huisinrichting. Als het aan mij lag, dan schreef ik ons in voor het Vitaya programma “een frisse start met VT wonen”. Bij een verhuis richten twee stylistes de nieuwe woning helemaal voor jou in. Denk je niet dat we kans maken onder de duizenden inzendingen? Toch origineel: verhuis van boot naar huis! Of we doen het zelf, want ik moet toegeven, ik vind dat superleuk. En Lyam en Roxie kreeg ik al helemaal mee. Zo zitten wij ’s ochtends in de haven (bij goede wifi) naar afleveringen te kijken van seizoen 3. Gaandeweg doen we leuke ideetjes op.

Gespot :

• Knalrode zeester opgedoken door papa onder de boot, op anker aan Arrecife de Miendaembraso.

• Oldtimers in Famara.