Temanu'a

Taking some TEAM time

Een jaar later…

Positie: Antigua – Sint Vincent & Grenadines (SVG)

Route: Green island – Falmouth – Young island (SVG)


Een speciaal moment: 30 juni 2020. We zijn halfweg van ons groot zeilavontuur.  Als kers op de taart vangen we, tijdens zeiltochtje van Jolly Harbour naar Green island, onze eerste koningsmakreel. Of eerder, visser Lyam vangt de vis en verschiet zodanig van zijn vangst dat hij in een eerste reactie naar binnen vlucht. Zijn kop eraf en lekker op de bbq, wat een feestmaaltijd!

Koningsmakreel – net groot genoeg voor ons vier.

Het is onze laatste week in Antigua, welke we doorbrengen op onze favoriete kitespot aan Green island. De grote baai is steeds meer verlaten, maar we maken toch nog kennis met enkele nieuwe zeilboten (SV Sol uit Argentinië, SV Black sheep uit VK) en een luxe motorjacht Jack’s sin. De kids van SV Sol hebben een eigen -in elkaar geknutselde- optimist bij zich en met veel te veel wind kruipt Lyam mee het bootje in. Na drie pogingen, springt mijn moederhart er bijna uit en ben ik blij dat ze er de brui aan geven. Een kamp bouwen terwijl wij een sundowner drinken of Zuid Afrikaans praten met de crew van Jack’s sin is iets beter voor mijn gemoedsrust. De vishengel wordt elke dag uitgehaald en “tis vissen voor ’t plezier”. Beide staan ze op de spiegel en vangen het ene visje na het andere. Die worden dan terug het water in gegooid en soms gooien de kids gewoon wat groenteafval in het water als beloning. Tot de visjes groter worden -tot een meterlange barracuda- …, dan is de goesting snel over!

Too much… wind and kids in the “opti”.
Te veel wind, dan maar Lego bouwen met de Argentijnse vrienden.
Visjes vangen, een nieuwe bezigheid.
Bye bye Antigua !

We doen een aanvraag bij de autoriteiten van Sint Vincent & Grenadines (SVG) voor een aankomst op deze meer zuidelijke eilandengroep rond 10 juli. Twee nachten en dagen varen tot de ankerplek aan Young island. Veel zin hebben we er niet in, maar we willen/kunnen in de huidige Covid-omstandigheden niet hoppen via de tussenliggende eilanden. Het belooft ook redelijk ‘windy’ te zijn, maar we besluiten toch te gaan. Na een afscheidsmaaltijd met onze Nederlandse vrienden van SV Djualyn en een allerlaatste ‘food delivery’ in Falmouth zijn we er klaar voor!


Hoog tijd om eens terug te kijken naar enkele bijzondere momenten en plekken van het afgelopen jaar. We hebben het toch maar gedaan, met ons viertjes de oceaan over, zij aan zij met onze buddies Isis! Alle watervrees en doemsenario’s aan de kant en gewoon erin geloven. Waarschijnlijk geeft de tv-serie op Vier, “Over de oceaan“, een impressie van zulke overtocht. Toch draait het niet enkel om die grote oversteek, elke tocht -hoe kort of lang die ook is- kan onverwachts spannend zijn. Een jaar later hebben we al meer dan 6000 zeemijlen achter de kiezen! Voor vertrek geen nacht op zee gedaan en nu al bijna 3 weken zonder land in zicht.

We maakten nieuwe vrienden voor het leven (Isis, Ile du Nord, Puff, Echo, … en nog veel meer!), hoe kort je elkaar ook ontmoet, de tijd samen is intens en onvergetelijk. Intens…. Daar zeg ik zoiets, dat is ook het leven aan boord van Temanu’a. Op een boot is de plek beperkt en van “me-time” is quasi geen sprake. Taking some team-time … is dan ook onze leuze.

Genieten van de ‘gewone’ momenten: samengeperst op de bank in de kuip met een potje eten in de hand naar de filmklassiekers (Ace Ventura, Pirates of the Caribbean, …) kijken, samen uit de bol gaan op muziek uit ‘onzen tijd’ (Metallica, Nirvana, The Offspring, Wezer, …), de gesprekken aan tafel (want wat kunnen die kids ratelen: van hun diepste geheimen, naar moppen, naar verhalen over school/chiro, naar filmfragmenten en Urbanus, tot een heus verhoor over ons verleden, de ochtendgeluiden: terwijl wij nog in bed liggen zo stil mogelijk muesli nemen en naast het potteke gieten, de gemeende knuffels voor het slapengaan, en zelfs gezelschapsspelletjes -zoals Rummikub- spelen we nu graag. Stiekem hoop ik zulke momenten ook meer thuis te hebben en niet elk z’n gangetje gaan. Ook al wil je de kids  liever meer dan 2m van jouw zijde op sommige momenten, we genieten van hun intense aanwezigheid en zien hen openbloeien. Zeker weten dat dit avontuur een verrijking voor hen is! Niet enkel in hun schoolprestaties heb ik vertrouwen, ook hun creativiteit en algemene kennis krijgen een boost. Sinds kort evolueren hun Engelse skills zienderogen: het spreken is nog wat op hun eigen manier, maar ze maken zich verstaanbaar; het verstaan is peanuts. Als koppel leer je mekaar ook nog beter kennen en dan kan het twee kanten uit -zoals in een lockdown situatie-: of het loopt fout af of er komen kindjes van. Alhoewel een derde bengel er niet meer inzit, geloof ik dat we uiteindelijk sterker uit dit -soms stormachtig- avontuur komen!

Geluk en verdriet, het ligt zo dicht bij elkaar. De dag van vertrek blij dat je eindelijk de trossen losgooit, maar eigenlijk ook tranen met tuiten weent voor het afscheid van familie en vrienden. Afscheid nemen gaat hand in hand met een zeilersbestaan, maar vaak is het maar tijdelijk. Toch moeten we voor het eerst ook omgaan met permanent verlies: van superbompa en heel snel en onverwachts van nonkel Jean. Rouwen vanop afstand, ver weg van naaste familie… .

Bezoekjes van vrienden en de grootouders zijn altijd een leuk weerzien en vaak met een volle zak van Sinterklaas (inclusief tekeningen van vriendjes en kadootjes). Van spitsbezoek (nichtje Ines en co), twee/driedaagse in Portugal (oma Jakker en Ktje) en Tenerife (onze buurtjes), midweekje in Frankrijk (Joelle en Lot met hun kroost) en een reis met veel tegenslag in Barbados (Stocky en Glenny) tot quality time met oma en opa (Portugal, Martinique). Bedankt voor jullie moeite om tot bij ons te komen, we denken nog vaak terug aan die gezellige tijden! Helaas minder bezoekjes dan gepland door Covid perikelen. Gelukkig misten wij dit jaar niet veel feestjes en werden die met een jaartje uitgesteld. Count us in for all (pool) parties as from next summer! Al is er van heimwee niet echt sprake, we komen alle vier graag terug thuis in Weit! Fijn te voelen dat we niet vergeten worden. Bedankt voor de mails, een berichtje of reactie op de blog! Lyam’s maten en Roxie’s besties liggen hen nog steeds nauw aan het hart en zijn zeker niet vergeten!


Extraatje – FAQ over ons avontuur

Schade aan Temanu’a is redelijk beperkt, dus hout vast houden dat dit ook het komende jaar zo blijft. Hoe minder schade, hoe meer budget om van te ‘genieten’ of voor een cargotransport terug naar huis.

  • Giek die loskwam van de mast, tijdens onze tweede nacht op het water van St Malo naar .
  • Versteviging van de roerkoning dat te veel speling gaf, tijdens de oceaanoversteek.
  • Frame van zonnepanelen dat deels loskwam, tijdens tocht van Tenerife naar Cabo Verde.
  • Oven die ontploft, met gebroken intern glas, bij het bakken van brood.

Pijntjes van de crew zijn te verwaarlozen, maar daarvoor nog extra hout vasthouden dat we de medicijnkast niet meer hoeven te gebruiken.

  • Kiespijn en ontzenuwde tand voor Roxie.
  • Af en toe koortsaanval bij Lyam met de bijhorende koortsblaren.
  • Ikzelf af en toe een buikkramp en een kleine snede boven mijn oog door een luik.
  • En Bert… spier -en rugpijn van het kiten!

Top 3 van strafste zeiltochten:

  • Laatste dag van de Golf van Biskaje.
  • Twee laatste dagen van de oceaanoversteek.
  • Pittige tocht van Tenerife naar Mindelo tot de laatste minuut.

Mooiste plekje in Europa -de Spaanse Ria’s- en in de Caraïben -Barbuda-. Al zijn het er in werkelijkheid te veel om uit te kiezen… en waarschijnlijk kunnen we er volgend jaar nog meer aan het lijstje toevoegen!


Het meest gemist/vergeten mee te nemen van thuis? Onze militaire slaapzakcovers zouden handig geweest zijn voor de nachten op zee. Voor de kids zou een Assimil Engels en nog een paar honderden extra strips van pas komen.

Verder Bericht

Vorige Bericht

6 Reacties

  1. Gerd augustus 2, 2020

    Een mooi verhaal … We blijven jullie volgen 😄

  2. Didier augustus 3, 2020

    De Future Street wacht geduldig om de feestjes weer op te kunnen starten, deels door een wereldwijd ongemakje maar vooral omdat het zonder jullie toch niet hetzelfde is 🙂

  3. Kaatje augustus 3, 2020

    We wachten vol spanning op al die nieuwe avonturen die het komende jaar nog lieten komen! Jullie genieten er duidelijk van, houden zo!! Dikke knuffel voor jullie viertjes! Xxx

  4. froukje augustus 4, 2020

    Wat een fantastisch jaar al achter de rug en nog een mooi jaar voor de boeg! We hopen nog een tijdje met jullie op te kunnen trekken, duimen!

  5. Helena augustus 5, 2020

    Verslavend jullie blog… Echt leuk geschreven, leest heel vlot!
    Hier twee jongens met dezelfde reactie op het einde van het schooljaar: Jorre: “Oh yes, Lyam zit in mijn klas” en Lex: “Roxie zit terug bij mij in de klas!”… Toen dan het besef kwam dat ze wel op de klaslijst staan maar dit schooljaar nog niet op de bank zullen zitten was de feestvreugde van korte duur… Nu een heel jaar hopen dat de klaslijsten voor schooljaar 21-22 ook zo zijn…
    Eén van hun favoriete bezigheden is wel op jullie blog naar alle foto’s kijken, het lezen hebben ze opgegeven, dat zal mama dan maar doen 😉
    Vele groetjes uit Weerde!!!

  6. Wilfried Vanermen augustus 25, 2020

    Uw militaire slaapzakcovers??? Die steken vast en zeker nog in de plastiek….. Bedankt voor de mooie verslagen, zeer leuk om te volgen.

Laat een reactie achter

© 2020 Temanu’a

Thema door Anders Norén