Temanu'a

Taking some TEAM time

In survivalmodus naar de Kaap Verden

Positie : ankerbaai te Mindelo

Route : 814 NM van Tenerife naar eilandengroep te Kaap Verdië

VOORBEREIDING – Volgens mij zit de boot vol met etenswaren voor het komende anderhalf jaar. Dagelijks passeren we in supermarkten (Lidl, Mercadonna, Hyperdino) en kopen weer wat extra potten choco, confituur en blikken boontjes, perziken,… . De boot wordt heringericht in “oceaan-configuratie“: Roxie’s hut is de voorraad-hut met zakken vol koekjes, chips en muesli en bakken vol verse groenten (aardappelen, ajuinen, wortelen, pompoen, tomaten, …). Extra netjes sieren onze boot met kilo’s groene appeltjes, peertjes en mandarijntjes. En dan hebben jullie de frigo nog niet gezien! Alle bier en wijn wordt verbannen en elk hoekje van de frigo wordt opgevuld met vlees (gebraden kippen, ribbekes, bacon, hesp, salami,…) en kaas (smeerkaasjes en jonge kaas voor de toasties). Met al dit voedsel kunnen we de hongersnood in Afrika verhelpen! Opnieuw doen we aan “pre-cooking” (spaghettisaus, wortelpuree, hamburgers, worst, kip, gehaktballetjes)… veel te veel en veel te grote porties, zo blijkt achteraf. Voorbereiden houdt ook in, voldoende kadootjes voorzien voor de komende feestdagen (Kerst, verjaardagen) en zodoende mag een bezoekje aan de speelgoedwinkel niet ontbreken om “ideetjes” op te doen. Lyam en Bert zijn direct verkocht aan de ‘Lego C130 gunship’ en Roxie heeft eerder oog voor een boksbal, barbies en echantimal poppetjes. Nu nog tijd vinden om spulletjes te kopen zonder de kids in buurt! De grootste stress is de levering van de “spiboom” (= 4m lange buis om het voorzeil vast te zetten en bij weinig wind het klapperen van het zeil te vermijden). Bert bestelde dit onderdeel in Lanzarote en het pakket zou zonder probleem in 2 dagen naar Tenerife kunnen verstuurd worden. We hadden beter moeten weten! Een week na de beloofde datum is er nog steeds geen spiboom aan de horizon te zien. Telefoontjes en mails in Bert’s beste Spaans zijn niet echt hoopgevend. De spiboom is spoorloos. De details zal ik jullie besparen, maar uiteindelijk komt ons pakket via Lanzarote – Gran Canaria – Lanzarote – Tenerife op dinsdag 10 december (een uurtje voor ons vertrek) aan in de haven van San Miguel. Bijna 6u wachtte ik vol ongeduld aan de ingang van de haven. De leverancier zag me van ver staan en wuifde uitbundig naar me (en ik nog meer naar hem)!

Bert kan zijn ‘spiboom’ wel kussen!

Nu kunnen we vertrekken. We beseffen nog niet dat de spiboom niet nodig is op deze overtocht.

ONDERWEG – Om 16u30 varen we de haven uit en komen direct in een onrustige zee terecht. Tja. zo’n lange tijd in de haven is niet goed voor de zee-gewenning. Isis moet nog eventjes voltanken, maar volgt ons op de voet. We zullen samen de geplande 7 daagse trip proberen varen op VHF afstand. Dat lukt ons ook aardig: wij in een rechte lijn naar Cabo Verde en Isis ‘zigzaggend’ steeds visueel op enkele mijlen in de buurt. Regelmatig nemen we contact op met elkaar via de marifoon en checken hoe het gaat aan boord. De boot maakt continue een soort ‘achtvormige’ beweging en belet dat ook maar iets of iemand rechtop kan staan/blijven liggen. We ‘hangen’ letterlijk met z’n vieren in de kuip, voor ons uitstarend (soms slapend zodat de tijd sneller gaat) en hopen dat de golven en wind morgen zullen afnemen. Helaas, de wind en golven zijn sneller gekomen dan voorspeld en nemen pas de vijfde dag af. Het enige voordeel is dat we gemiddeld bijna 7 knopen varen -bij pieken van wel 35 knopen wind- en dagelijks 20 NM meer afleggen dan gepland. We klaren deze pittige oversteek in 5,5 dagen in plaats van 7 dagen! Ondanks het ‘gerol’ stelt de crew het heel goed. Ik voel me redelijk met een zeeziekte pleister en Roxie is enkel de eerste dag misselijk. Onze keukenrobot ‘Binky’ voorziet ons van nodige spijs en drank. Lyam verveelt zich, kan niet spelen, noch lezen in zo’n weer. Roxie mist haar ‘huisje’ en vriendinnetjes en pinkt een traantje weg… “mama, ik wil er zijn….”. We stellen voor de boot te verkopen, maar daar is ze helemaal niet mee akkoord! We gaan door. De twijfel popt op of we wel zelf de boot terug naar België varen… misschien toch een (duur) boottransport in overweging nemen?!

Roxie doet een praatje met de Isis crew over de marifoon.

VERRASSINGEN EN SCHADE – Altijd zijn we heel lovend over de korte golf radio die ons voorziet van weerberichten en contact met de bewoonde wereld. Deze keer laat de trouwe vriend ons in de steek: Bert kan geen verbinding maken met walstations en zo krijgen we geen updates over het weer, ook geen mailtjes. Uiteindelijk schakelt Bert het back-up plan in en neemt contact op met Kaatje (Bert’s zus) via de satelliettelefoon. Zo krijgen we alsnog het hoopgevend nieuws dat de wind zal afnemen. De kracht van de oceaan is te zien aan de Temanu’a. Het frame voor de zonnepanelen -vakkundig gemaakt door onze vriend-lasser Bart Kinne- breekt af in een lasnaad. Bert past snel een “BDR” (Battle Damage Repair) toe met touw om verdere schade te vermijden. Op Cabo Verde zal dit grondig moeten hersteld worden. Ook Isis heeft schade aan hun frame. We glijden van de golven -vaak denk ik terug aan de Golf van Biskaje, alleen kan onze stuurautomaat het nu wel aan- en krijgen meermaals een zeezoute golf in de kuip. Al onze slaapzakken zijn nat. Een keer is onze gangboord in het water en komt het water via mijn mouw, zo door mijn truien-laag en zeilbroek in mijn kousen terecht. Zoute douches, kei ambetant! En als je niet goed oplet, vlieg je ook nog van de bank af; Bert 1 keer, ik 3 keer en de kids gelukkig niet (daar zorgt mama wel voor!). Resultaat: alles is klammig nat en de billen zijn bont en blauw. Groenten en fruit krijgen het net als ons hard te verduren. De avocado’s in het netje aan de zonnepanelen zijn vanzelf guacamole geworden. De eitjes zijn zo dooreengeschud dat het dagelijks omkeren -trucje om deze langer te bewaren- niet echt nodig is. Bijna alle tomaten zijn ‘rot’ geschud en de (bruine) bananengeur op zee is niet te verdragen.

AANKOMST KAAP VERDEN – We komen liever niet in de nacht aan, maar de wind blaast zo hard dat we zelfs met een mini-voorzeil en vervolgens enkel op motor nog 6 knopen vooruitgaan. Joost stelt voor toertje om te varen, vooraleer de baai binnen te gaan en zo tijd te winnen. Op het eerste zicht een goed idee, maar daar krijgen we spijt van. We moeten nu een deel varen met de golven langszij. Vreselijk. Captain Binky geeft plankgas, let nauw op de inkomende cargoschepen en mist zo een grote golf die net op onze boot breekt. Temanu’a gaat bijna helemaal op haar zij liggen, maar komt heel snel weer rechtop. Wij kletsnat, computers vliegen binnen in het rond, Lyam wordt bruusk wakker en Roxie slaapt rustig door alles heen. Enkele minuten later liggen we voor anker in de baai, naast SY Frank en Isis. Efkes bekomen… wat een tocht, wat een einde, blij dat we er goed geraakt zijn.

ONVERGETELIJKE MOMENTEN – Kids (vooral Roxie dan) kan zich uitslapen op zee en wordt terug haar lieve zelve. “Mama, ik hou van jou”, zegt ze meermaals en dan krijg ik een welgemeende knuffel. Ook Lyam kan me vaak aankijken en heel bemoederend vragen: “mama, gaat het?“. Zalig ook, wanneer ze de laatste dag eindelijk terug kunnen spelen en een ganse dag fantaseren over Roxie haar restaurant dat ze later zal ‘krijgen’. Een volledig menu wordt uitgeschreven en ze starten het kopieerwerk om tot een 3o-tal menukaarten te komen voor het aantal tafels dat momenteel voorzien is. No limits als het op snoepen, koekjes, chips en coca cola aankomt, zelfs niet vragen. Kids staan versteld als ze met hun twee een maxi pak chips mogen eten in plaats van een echte maaltijd. Op de tocht zien we weinig zeedieren, enkel de tweede avond komen er een paar dolfijnen langs. Walvissen en schildpadden zal voor een andere keer zijn. Vliegende vissen spotten we wel. Het raadsel van de tocht: “Als je er veel ziet, is dat dan een zwerm of een school vliegende vissen??” Het beste moment voor ons allemaal is de douche achteraf als we op anker liggen aan de haven van Mindelo. We zijn klaar voor een Afrikaanse cultuurshock!

Verder Bericht

Vorige Bericht

9 Reacties

  1. Kaatje december 19, 2019

    Heel blij dat jullie er zijn! Ik had al door dat het een erg avontuurlijke tocht was! Maar super gedaan, jullie doen het toch maar!
    En dat van die school of zwerm vliegende vissen vragen wij ons al jaren af 😉
    Geniet van het nieuwe Afrikaanse avontuur!
    X

  2. Helena Jorre Lex december 20, 2019

    Wat een avontuur! Kijk elke keer uit naar een nieuw tekstje! Jorre was heel teleurgesteld omdat niet zijn klas maar de andere klas mocht Skypen, volgende keer ging hij vragen of hij even van klas mag wisselen 🙂
    Wij zijn benieuwd naar de Afrikaanse avonturen!
    Groetjes Helena, Jorre en Lex

  3. Rob december 20, 2019

    Gelukkig is deze overtocht goed gegaan. Het onrustige zeetje was al in ‘the picture’ maar viel jullie toch tegen. Tja,een luchtzak overkomt je,meerdere luchtzakken is een aanslag,maar dagen of zelfs weken achtereen slecht weer op zee sloopt zowel de bemanning als de schepen. Ik heb na decennia op zee een diep onzag gekregen voor slecht weer en de kracht van water. Nu lekker bijkomen voordat jullie aan het nog langere traject gaan beginnen.
    Goed gedaan !!

  4. Lut december 20, 2019

    Woaw, dat was me een spannend verslag zeg.
    Goed doorstaan 👍
    Geniet van de nodige recupe.
    Groetjes 🤙

  5. Gerd december 22, 2019

    Spannend.😁 Heb proberen te volgen op de website – mooie rechte lijn, althans op de kaart. Mocht Roxie een kok zoeken voor haar restaurant, k heb hier iemand rondlopen die dat graag zou doen 😂

  6. steven december 22, 2019

    Hey Temanua crew, wat een avontuur is het al geweest !
    Party&kite animals , Glenny en Stocky kijken er zo naar uit binnen exact een maand een “deeltje” van jullie avontuur mee mogen te beleven . Wij zijn natuurlijk benieuwd naar DJ Sharky’s playlist en dancing queen Roxie’s moves , laat het feestje maar starten !
    Captain Binky zijn nieuwe kite tricks !?? En dit alles onder toeziend en waakzaam oog van Stephanie 🙂 .
    Maar eerst en vooral een behouden oversteek naar rustiger water , en tot snel !

    Groetjes “Stocky”

    • admin december 23, 2019 — Berichtauteur

      Stocky en Glenny,
      Wij kijken uit naar jullie bezoekje… het wordt een fantastische tijd! See you on the Carieb-side!!! xxx

  7. Jos ON2JF januari 14, 2020

    Hallo Bert en de crew alles gelezen ,en het was een goede voor bereiding voor de overtocht naar de Caribbean .Zo ik zan me eerst
    eens voorstellen mijn naam is Jos Fuchs ON2JF Bert ik heb nog maar een keer contact kunnen krijgen en ook niet met winlink
    elke keer krijg ik ze terug onbekent.nu ben je al over en in kortere
    tijd als geplant was hopelijk kun je nu even bekomen van deze trip,
    hopelijk kan ik je nog eens horen op de radio en anders maar langs een andere weg en nog veel plezier en zeilgenot en al wat er bij hoort .groetjes en een behouden vaart.

Laat een reactie achter

© 2020 Temanu’a

Thema door Anders Norén