Temanu'a

Taking some TEAM time

Over de oceaan…

Positie: ankerbaai aan Carlisle Bay (Barbados… jaah man)

Route: 2100NM over de Atlantische Oceaan!

Welke tocht vonden jullie het leukst?“, vraag ik nieuwsgierig aan de kids. Allebei in koor: “de 3 weekjes!!!!“. Yep, ze waren voorbereid op 21 dagen, maar de klus is geklaard in 17 dagen (al lijken de laatste 2 dagen wel vierdubbel te tellen). Het moeilijkste aan ons zeilavontuur hebben we achter de rug. Vanaf nu is het echt genieten, geen ‘tijdsdruk’ meer over een weervenster dat moet gehaald worden. Na de eerste week waren we enthousiast want waren halfweg. De wind iets meer dan voorspeld en soms ook iets minder, maar de mijlen vlogen voorbij. Het nieuwe jaar bracht ons echter windstilte. Dobberen op de oceaan, zoals het liedje van ‘het Geluidshuis’. Het plan, een meer zuidelijke koers in de hoop wat meer wind tegen te komen, mondde uiteindelijk uit in een dag motoren. En na de stilte komt de storm… misschien wat overdreven, maar toch wel genoeg wind en golven om ons horendol te maken. We weten niet wat we het ergst vinden: windstilte of veel te veel wind?!

In Cabo Verde (Mindelo) waren we wel met een vijftigtal vertrekkersboten. Op kerstavond, 24 december 2019, varen 2 zeilboten de baai uit, klaar voor de grote oversteek. We kunnen al direct aan ons (bescheiden) feestmaal beginnen: spinaziepuree met koteletten. Dit op een met sterretjeslichtslinger versierde boot en het steeds kleiner wordende land in zicht. Joost vertelt enthousiast dat hij de kerstmuziek gevonden heeft op zijn pc. Bert kijkt bedenkelijk; “dat spelen we niet aan boord van Temanu’a!“. Onze eerste nacht op zee gaat in. Kids kijken een filmpje -met popcorn- voor ze onder de lakens kruipen op de grote slaapbank. Bert en ik slapen buiten in de kuip. Afhankelijk van de golven en/of klapperende zeilen slaap je daar best goed. Alhoewel we blij zijn terug op een echte, goede matras te slapen. Ik moet toegeven, het is bewezen: na verloop van tijd kom je in een ritme op de oceaan. Na zonsopgang komen de kids de kuip in en worden we geleidelijk wakker met een potteke cornflakes op de schoot (geen koffie! water met vers limoensap smaakt wel heerlijk). Een dag worden er zelfs croissants gemaakt. Rond 8u30 is er de ‘wake-up call Isis-Temanu’a‘, even polsen hoe de nacht is verlopen en de koers op mekaar afstemmen. Om 11u is er de dagelijkse HF sked met de radioamateurs. Net voldoende tijd om mails binnen te halen, te lezen, brood/cupcakes te bakken, vettige haren te wassen, … . ’s Middags eten we meestal toasties want overdag is er voldoende zonne-energie voor ons croque-monsieur machientje. Na de siesta (beetjes slapen of lezen) is het tijd voor de ‘mopjes-weetjes-tafels call Isis-Temanu’a‘ en kunnen we na de afwas al aan het avondeten beginnen. De kids helpen steeds graag mee en zo hebben we alles klaar net voor zonsondergang. Kids naar binnen voor de film en ik maak me klaar voor het slapengaan. Middernacht los ik Bert af. En zo gaan we dus 17 dagen en nachten door! Een andere stelling die ik wil rechtzetten: we leven niet van de visvangst en blikvoer. Wat hebben we elke dag lekker gegeten, steeds vers. De inkopen waren perfect gedaan. De gebraden kip met appelmoes en patatjes smaakte het best. We hebben onze vingers afgelekt! Bananen hingen deze keer buiten aan het frame van de zonnepanelen, dus geen last van de geur. Bij aankomst was er nog 1 appeltje over. Het eten in blik was een mooie aanvulling (hotdogs, perziken met tonijn blijft een topper). We kregen als beloning een vis aan de haak, genoeg voor een drietal maaltijden. Het was echt fijn om steeds een ander zeiltje aan de horizon te zien. Samen de oceaan over is mogelijk, al moet de ene boot soms wat snelheid minderen om niet te ver van mekaar te geraken. Ook bij weinig wind is dit -hoe tegenstrijdig ook- nodig. Thx Isis maatjes om ons dat (valse) gevoel van veiligheid te geven. Als een team over de oceaan!

Onze TOP 6 van HIGHLIGHTS.

  1. De Mahi Mahi vangst. EIN-DE-LIJK! Onze eerste vis aan de haak! Zoals steeds is het Lyam die Bert de oren van het lijf zaagt om een lijntje uit te gooien. Nochtans slecht geslapen die nacht en beetje futloos, geeft Bert toe en past Lyam’s voorgestelde tactiek toe (roos octopusje met extra lood, 1 haak en 44m lijn uit “Tom’s visgerief toverdoos”). Na een kwartiertje schrik ik wakker van het gekrijs in de kuip. “Ma-ma, ma-ma, maaaa-maaaa, we hebben een vis!!!”. Bert is in gevecht met de megagrote vis aan de lijn. Kids staan naast hem te springen van enthousiasme. “Wat een beest! Het is een grote! Ohhh wat een mooie kleuren…goud? blauw?” Het is Roxie die roept: een goudmakreel! Door mijn hoofd spoken de woorden van oma Jakker: “een vis vangen is gene kado mannekes, die spartelt alle kanten op in de kuip en als je niet oplet zit alles niet alleen onder het zout, maar ook onder het bloed“. Al onze spullen dus snel wat aan kant. Kids doen Bert zijn zwemvest aan en haken hem vast, want wat een krachtig beest. Ik ga op zoek naar handschoenen en een hamer om de vis een dodelijke tik op de kop te geven. De reuzevis ligt op de spiegel (achterkant van de boot), maant zich eerst dood en spartelt nogmaals -omdat zijn leven ervan afhangt-, en dan stilte in de kuip! … de lijn knapte door, vis is gaan vliegen met barstende koppijn van de tik en een haak in zijn bek. Een ontgoochelde crew blijft achter, maar we geven niet op. Een nieuw lijntje voorbereiden en klaar voor een volgende vis. Nog geen uurtje later kan het geluk niet op! We zijn iets beter voorbereid nu en de vis is ook iets kleiner (maar wel nog groot genoeg). Eenmaal de vis in de kuip, slaat het enthousiasme om in paniek bij Lyam. “Gooi die terug het water in papa!” Roxie heeft minder compassie en schreeuwt: “Klop op zijne kop, klooopt er-ooop“. De vis spartelt bijna terug het water in, maar nu wint captain Bert. Al snel verkeurt de mooi gekleurde vis (krijgt vlekjes in de plek), de darmen gaan eruit, foto’s van onze trofee mogen niet ontbreken en tot slot deze kanjer fileren. Lekker vers visje, mmmhhhh!
  2. Dichtbij ISIS varen. Bij windstilte -genakker weer- varen we een paar keer dichtbij elkaar. We roepen en zwaaien wat naar mekaar. De muziek staat keihard en zingen alle vier luid mee op het (Joost)refrein van Bella ciao -uit Casa de papel-. Dit is ook het ideale paparazzi moment, onbetaalbare foto’s vanop de oceaan. Ook al zijn we vaak wat verder uit elkaar, praatjes over de marifoon zijn een leuk tijdverdrijf. En geloof me, kletskousen zijn het, de 2 captains Joost en Bert. Meningen over het weer, de te volgen koers, stand van de zeilen, technische snufjes, nieuwtjes van het thuisfront, maaltijd van de dag,… ISIS en Temanu’a, vrienden voor het leven!
  3. Oudjaar te midden van de oceaan. Bijna halfweg de overtocht maken beide boten dezelfde feestmaaltijd klaar: een blik kalfsvlees van Dominique Persoone (“Chef Chocolate“, heet Roxie hem) en als dessert citroencake van de Lidl. Vuurwerk mag niet ontbreken op Oudjaar. Vuurpijlen (overdue) klaarleggen, oproepen op kanaal 16 en verwittigen dat het niet om een levensbedreigende situatie gaat, maar ‘just for fun’. Geen idee of iemand ons heeft gehoord. Op het afgesproken uur (20 UTC) telt Temanu’a af naar het nieuwe jaar en lanceert Joost 2 vuurpijlen. Kids vinden het maar eng. Twijfel of Bert onze vuurpijl afschiet, maar doet het dan toch. Eenmaal alle adrenaline uit hun lijfje, denken ze graag terug aan dit onvergetelijk moment. De beste wensen voor 2020 worden uitgewisseld. Het jaar wordt goed ingezet met een Duveltje!
  4. Spelende kids zien genieten van de tocht. Waarschijnlijk is dit mijn persoonlijk topmoment. Sinds het vertrek had ik mijn bedenkingen bij de overtocht -zelfs slapeloze nachten-, geen idee hoe zo’n lange tijd aan boord zou verlopen. Ook Roxie moet vaak gerustgesteld worden. Gelukkig is ze bijna niet zeeziek geweest, enkel een paar keren nadat ze uit bed kwam, maar dat ging snel over. Kids eten meer dan ons tijdens de oversteek -de lekkere maaltijden van Bert, chips, koekjes, fruit- en voelen zich lekker in hun velletje. Alle strips (Jommeke, Suske en Wiske) worden wel drie keer gelezen. Lyam verslindt zijn boek ‘Opa vlucht‘ (wel 387 bladzijden). Roxie die geniet van luisterboeken (het Geluidshuis en Roald Dahl). Kleuren en tekenen, daar kunnen ze dagen met vullen. Geregeld krijgen ze iets nieuws uit de ‘kadootjeszak’: kne’x, weetjesboeken, atlas, zeeslag,… . De lego wordt uitgehaald, gesorteerd en gebouwd. Ook de knutseldoos wordt uitgemest. Lyam verslaat me bij Stratego en Roxie blijkt een echte strateeg te zijn die papa Binky te slim af is. De tweede helft van de oversteek hebben we een nieuwe bezigheid via de marifoon: Joostie Toastie met zijn moppentrommel, Lyam de Piam met zijn weetjes over de oceaan. Roxie de Boxy met haar maaltafels. Het wordt een moment waar we dagelijks naar uitkijken! Muziek (onmisbaar!) bracht sfeer in de kuip. Eerst was er de cd van ‘Kinderen voor kinderen’ (plastieksoep, pyamadag, haaienalarm), dan kwam Bert met de iets hardere noten (en ukulele getokkel) en ikzelf met dansmuziek.
  5. Een duikje in de oceaan. Oei, captain Binky verlaat het schip!Kids kijken argwanend toe als Bert beslist -bij windstilte- te zwemmen. Weliswaar met fender aan een touw en dus nog steeds vast aan de boot. Lets call it, a thick in the box for Binky! Voor mezelf is een verfrissende douche (dat vettige haar eens wassen) al voldoende.
  6. Vreugdegevoel bij aankomst in Barbados. Eens land in zicht, duurt het nog eeuwen vooraleer je echt aan land bent. In de ochtend ziet Bert de eerste schimmen land, maar het duurt tot middernacht voor we het anker laten vallen. Kids hun geduld wordt op de proef gesteld. Hoe dichter, hoe feller we de geurbommen en luide muziek van Barbados ruiken en horen. Geuren noch lawaai kom je tegen op de oceaan. De volgende ochtend zien we een heus kleurenpallet en turquois water. We did it!

Toch ook een enkele DIPJES.

  1. Twee dagen constant 30 knopen wind en 3,5m golven. Elke tocht, groot of klein, moet bij ons steeds (deels) pittig zijn. De oceaan blijft verrassen. Voorbereid ben je nooit echt, het is vooral ‘ondergaan’. Confort is nihil, koken zit er niet (leve de Aiki noodles!) en slapen is bijna niet mogelijk. Gelukkig komt dit ruwe weer op het einde van de overtocht en stevenen we zo in een razendsnel tempo af op onze bestemming. De vermoeidheid haalt het echter en de moreel gaat zienderogen naar beneden. “Ik ben da beu! We verkopen de boot! Wanneer gaat dit nu eens stoppen?!“, zegt Bert. “Euhm, ik ben niet voor niets de oceaan overgezeild!“, antwoord ik. “Ja, ik weet het. Da gaat gewoon zo traag, met de C130 was ik er op een dag! Vergeet het maar dat ik de boot terugvaar.” Zelf hoor ik pas achteraf hoeveel wind en hoe hoog de golven zijn. Bert die heeft meer info en maakt zich dus meer zorgen over wat moet komen. Ik merk het aan hem door de stiltes aan boord. Toch vraag ik maar niet door, hij wil me zo weinig mogelijk ongerust maken.
  2. Persoonlijke dipjes van Lyam en Roxie, de laatste eindeloze lange dag met land in zicht; van Bert, dagen na mindere/slapeloze nachten door vermoeidheid; van mezelf, net voor halfweg omdat ik niets nuttigs kan doen (niet lezen/schrijven/koken,… enkel staren en nadenken).

SEALIFE gespot.

  • Vliegende vissen. Ze vliegen over het water, tot wel 200m ver, om aan hun vijanden te ontsnappen. We zijn nog steeds verrast hoe ze dit doen! In de golven vliegen ze iets hoger en belanden zo bij ons op het dek en in de kuip. Elke ochtend doet Lyam een inspectie van de boot en gaat hij op zoek naar de vangst van de nacht. Vaak heb ik ze ’s nachts wel horen spartelen. Een keertje kreeg Bert een vliegende vis op zijn slaapzak. Snel teruggooien! Na een grondige studie van onze bioloog ‘Lyam’ gaan ze terug overboord. Dit is geen visje voor in de pan. Alhoewel in Barbados blijkt het een delicatesse te zijn!
  • Groep van vijf walvissen. Op dag 2 ziet Bert hen als eerste op enkele meters van onze boot. We zien enkel de ruggen. Indrukwekkend.
  • Dolfijnenshows. Een aantal keer verwend met deze guitige diertjes. Bij het fileren van de Mahi Mahi komen ze een kijkje nemen. De laatste dagen springen ze metershoog in die grote golven. Fantastisch, wel bijna niet vast te leggen op foto.
  • Makreelhaai. Een vinnetje aan de oppervlakte… dat categoriseren we onder ‘HAAI’. Volgens Lyam de haaienkenner is het de makreelhaai.
  • Portugees oorlogsschip. Lyam dacht een ballon te zien op het water, maar dat is dus een gevaarlijk oorlogsschip. Niet te zien op de AIS! Het lijkt een grote kwal die dodelijk is, maar de echte kenners weten dat dit eigenlijk een verzameling van allemaal kleine kwalletjes is.
  • Goudmakreel: gezien en geproefd! Blijkbaar steeds in paartjes. De eerste ontsnapte vis, het mannetje, en de verorberde vis, het vrouwtje.
  • 3 soorten zeevogels: roodstaartkeerkringvogel (met witte staart), Jan van Gent en een zwart vogeltje te midden van de oceaan… geen idee wat dit beestje daar doet, misschien wel ’s nachts stiekem uitrusten op het dek?!

BEDANKJES die de moeite waard zijn.

  • Jakker en Kaatje voor de meteo support. Een aantal keer kregen we geen verbinding met de HF radio en/of was er te weinig stroom door de bewolking (HF radio is grote verbuiker). Ook geven de gribfiles de weersvoorspelling op een welbepaalde locatie. Via satelliettelefoon en mail kregen we meer accurate weersinfo.
  • Dagelijkse skeds met radioamateurs die zorgden voor structuur in onze dag. Aan boord heten we dit de ‘alien praatjes’, omdat dit daar gewoon op lijkt! Gilbert bracht zelfs onze nieuwjaarswensen aan huis in Weit!
  • Alle mailtjes naar ON3BNK@winlink.org, de meesten zonder succes. De emailadressen moeten eerst in een soort ‘favorieten’ (white list) staan in het systeem opdat we de mail kunnen ontvangen… dat was helaas niet het geval. We wisten niet wie ging sturen en door gebrek aan tijd hebben we dit voor vertrek ook niet gevraagd. Enkele mailtjes, zoals die van Roxie’s bestie Lore, zijn -wonder bij wonder- wel aangekomen!
  • De grootste dankjewel gaat naar mijn ventje! … Hij kreeg geen minuut rust, het manusje van alles aan boord. De beste captain, de beste kok, de beste klusjesman, de beste papa,… zo is er maar eentje en gelukkig hebben wij hem aan boord!

Verder Bericht

Vorige Bericht

17 Reacties

  1. Rob januari 19, 2020

    Nog veel plezier op Barbados.
    Geen idee of Joost en Thom mijn adviezen ook aan jullie doorgegeven hebben……
    Al een idee waar jullie hierna heengaan?
    De Isis gaat droog op Trinidad.
    De bemanning zie ik eind van de maand als wij even langsgaan in Drachten.

    • admin januari 20, 2020 — Berichtauteur

      Wij gaan via St Lucia naar Martinique waar mijn ouders ons half februari een bezoekje brengen. Groetjes en knuffels aan de familie Deutekom van ons!

      • Rob januari 21, 2020

        St. Lucia. Leuk rotsje in de Carib. Vieux Fort is niet echt veel,o.a bananenlaadpier,regelmatig geweest. Soufriere Baai is wel weer leuk, daar liggen vaak jachten ten anker. Eten en drinken op het strand vlak onder de vulkaan. Castries is goed te doen,wel druk met scheepvaart. Zag dat Froukje ook een bericht achter heeft gelaten. Wij zullen zeker de groeten en knuffels overbrengen.

  2. Gerd januari 19, 2020

    Mooi verhaal Stef, nogmaals dikke proficiat. Het jeukt telkens ik dit lees …

  3. De Bosscher Stijn januari 19, 2020

    Beste wensen allemaal.
    Tof ,Prachtig om zo mee te volgen. Veel plezier en genieten maar.
    Groeten Stijn.

  4. Gilbert januari 19, 2020

    Het was fijn jullie regelmatig te contacteren op HF. Ook voor ons , radioamateurs , vrienden uit België en Gambia, was het een mooie ervaring deze ” oversteek ” mee te ervaren via de “air waves”. Ik hoor jullie binnenkort vanuit de Caraïben, 73 Gilbert on4gi.

  5. Kaatje januari 19, 2020

    Wat een fantastische prestatie!
    Erg trots op jullie!
    Geniet er nu van met volle teugen! Jullie hebben dat dubbel en dik verdiend.

    Dikke knuffel
    Ktje

    Ps : dat kleine vogeltje is dat geen stormvogeltje? Die lijken soms op het water te lopen?

  6. Thierry Fabre januari 20, 2020

    Echt mega respect voor jullie !!!!
    Enjoy the well deserved Caribbean life .

  7. Jean-Marie Claes januari 20, 2020

    Mooi verhaal! Wat een avontuur, geweldige prestatie!
    Ik wens jullie veel quality time!!!
    Wat een levenservaring … prachtig.

  8. froukje januari 20, 2020

    Leuk om te lezen! met een beetje jaloezie dat ik dit zelf niet heb kunnen ervaren weliswaar. Maar ik vond het fijn dat jullie bij Joost en Thom in de buurt waren en zo samen deze oversteek gedaan hebben. Trots op jullie! Geniet in de Caribe, we gaan elkaar zeker weer zien. Waar en wanneer zal de tijd ons laten zien. dikke kus!

  9. Wilfried Vanermen januari 20, 2020

    Mooi verhaal en prachtige foto’s. Slechts één opmerking bij één foto…..tactisch denken….? Jullie zijn toch luchtcomponent….vandaar dat het niet werkt…..

  10. Sofie Van Remoortel januari 20, 2020

    Wat een fantastisch avontuur !! Geniet ervan .
    Ben fan van jullie blog .
    Lieve groetjes Sofie (van de Stooge)

    • admin januari 20, 2020 — Berichtauteur

      Leuk! Als we terug thuis zijn van ons zeilavontuur zijn we weer van de partij in Strainchamps!!

  11. Didier Clabaut januari 21, 2020

    Blij dat jullie vlot de oversteek hebben kunnen maken, wat een avontuur!

    Jullie zitten al meer dan 6 maanden in zomerweer, hoe fantastisch is dat?

  12. Lut januari 26, 2020

    Hallokes buurtjes,
    Amai, dikke proficiat nogmaals! Geniet ginder nog verder en neem alle mooie herinneringen mee voor het leven. Straf team 🤙
    Groetjes van ons 😘

  13. Tomas februari 29, 2020

    Kei goed gedaan!
    Tof om te lezen

Laat een reactie achter

© 2020 Temanu’a

Thema door Anders Norén