Temanu'a

Taking some TEAM time

Belgian seals in Barbados

Positie: de pittoreske baai aan Soufriere, St Lucia.

Route: afgelopen weekend 100NM van Barbados naar St Lucia


Onze laatste avond in Barbados eten we uit met ons viertjes in een chique tent “Blue Pineapple“. Wat een setting, zo’n resto op het strand met fakkels en -eindelijk- lekkere mojito. Eigenlijk gingen we samen met de Nederlandse twintigers (Jur en Jet) een stapje zetten, maar als voor hen de avond start, zitten we al los over de kids hun bedtijd. Ach, we kunnen toch niet meer mee. Of misschien de avond zelf wel, maar de recuperatie duurt dagenlang! De volgende ochtend zijn we blij met deze beslissing als we afscheid nemen van de katerkopjes op SY Frank. Nog even gaan we aan land om granny smith appeltjes -Lyam’s verslaving- te kopen, maar wat een teleurstelling; onze ‘rasta man’ heeft er geen meer. We proberen hem dan maar te troosten met nectarines en ananas voor zijn verjaardagstaart binnen enkele dagen. In de haven komt een schildpad heel dichtbij ons bijbootje dag zeggen en dan lichten we het anker -na 21 dagen chillen- voor een tripje van ongeveer 20u naar St Lucia. Blij dat we dit ‘eilandje uit de boekskes’ niet voorbij gevaren zijn. Het is de moeite waard!


Wat voorafging op dit party island…

Invasie van de ‘Belgian seals‘ op B&B Temanu’a. Het bezoek van Stocky en Glenn, 2 goeie maten, is er eentje vol hindernissen van begin tot einde: staking van TGV, extra vlucht naar Barbados (vanuit Guadeloupe) met ook nog vertraging, windluwte tijdens hun verblijf dus geen kiteweer, annulatie terugvlucht naar Guadeloupe,… . Desondanks was het een onvergetelijk bezoekje! Een “menboat” voor 5 dagen! Aan drank, eten en rock ’n roll geen gebrek. We nemen de lokale bus naar de luchthaven en aan boord worden ze getrakteerd op “samosa” (lekkernij uit onder andere “de Surcouf“, Kinshasa) met een pittig samoerai sausje. Gezellig bijkletsen in de kuip en wennen aan de rollende boot. “Dit is infeite een non-stop core stability work-out“, zegt de Stocky (nochtans is hij wel wat gewoon). De slaapplekken worden verdeeld. Stocky verkiest ‘rumoerige Roxie’ naast zijn zijde boven een ‘snurkende Glenn’. Wat een quality time met haar peter! Glenn krijgt de bank met Lyam’s haaienlaken en elk nog een fles water voor de (mogelijke) nadorst. Wifi hebben we helaas niet en het is zuinig omgaan met water op anker. Enkele beperkingen waar ze allebei geen probleem mee hebben. De eerste dag chillen we op het strand bij de ‘Pirates Cove‘. “We moeten wat kleur pakken!“, zeggen ze. En dat doen ze! Bloedrode Glenn moet na enkele uren beter de schaduw in. Afkoelen doen we met de lokale biertjes en rum punch tijdens ‘happy hour’. Voor ons is het ook net vakantie! De kids genieten van het ravotten in het warme water en de aandacht. Ze worden opnieuw verwend met kadootjes van de vriendjes en nog een kado bij het voorlezen van de Nieuwjaarsbrief aan Stocky. Nieuwe spulletjes waardoor ik sneller met hen terug naar de boot moet. De mannen blijven alleen achter bij de beach bar en wat later krijg ik hen in een “plezante” toestand terug aan boord. Tijd voor DJ Sharky! Light sticks, gekregen van Lyam zijne maat Juul, gaan er allemaal door en iedereen toont zijn beste dancemoves op “Tomorrowland @ Barbados”. Enthousiast gaan de mannen de volgende ochtend gepakt en gezakt naar Silversands om te kiten. Stocky blijkt telkens negatieve vibes uit te stralen als het op kitewind aankomt. Het wordt een bakje troost op een lokaal terrasje en s’avonds een recce in Bridgetown en St Lawrence Gap. Met het bijbootje “enteren” de Belgian seals een party boat -en ontglippen zo aan de security check bij de ingang aan de kade-. Als de veiligheidsbriefing start, beseffen ze dat deze party boat de zee opgaat, en verdwijnen ze ‘stiekem’ terug van boord. Glenn proeft voor de eerste keer van dit Afrikaans getinte nachtleven en trekt z’n ogen open! Stocky bracht “een trofee”mee … in mijn ogen eerder een vettig Carib antislipmatje. Eigenlijk planden we een bezoek aan de kerk -gospel spektakel- op zondag. Het zal echter voor een andere keer zijn… ‘the day after’-syndroom, dat we proberen verhelpen met een stevige dosis ‘plantain’ (bakbananen), spek en spiegelei. CHILL-AXEN op de boot: in de hangmat, snorkelen naar wrakken en tussen de zeeschildpadden. Poging wakeboarden en SUP om uiteindelijk weer met een frisse pint te eindigen in “Jos Beach Bar” waar we een eerste hongertje stillen met frietjes mayonaise en piment sausje. Tot slot een paar uurtjes slenteren in Bridgetown en souveniertjes kopen! Ook wij kunnen ‘turtle hebbedingetjes’ niet laten liggen. We kopen ook het pikante Barbados sausje van Windmill in veelvoud voor de komende maanden. Het overtreft zelfs Bert’s favoriete Samoerai saus. De typische kermis-claxon (ideaal voor de Mustang) van de busjes vonden we spijtig genoeg niet. Stocky en Glenn leefden als ‘echte zeilers’ aan boord, zonder schaamte (‘skinny dippen day and night‘), en proefden mee van het sociale leven op dit drijvend dorp tijdens een sundowner met SY Frank aan boord. Opnieuw een topbezoek! De laatste avond krijgen ze eindelijk een Duveltje aangeboden en kunnen nu terecht de Duvelvlag signeren. Aan het gastenboek komen ze ook niet onderuit. En na een snel afscheid blijven we ‘stilletjes’ achter en trakteren ons op een Magnum ijsje als troost.

Paniek in de boot. Dat ik waterangsten heb, dat is geen geheim, alhoewel ik me probeer ‘stoer’ voor te doen om deze angsten niet over te brengen. Helaas, het kwaad is al geschied. Het is een hele opgave om de kids vanaf de boot in het diepe te laten springen en rond te zwemmen. Bert wordt er helemaal gek van, want wil hen zo graag vele watersporten leren in dit tropisch water. De kids hebben al zoveel waterdieren gezien en weetjes gelezen dat ze te veel nadenken over wat er allemaal rond hen zwemt. Elke dag proberen we deze angsten een beetje te overwinnen. Ondertussen springen ze vanaf de spiegel -wel liefst nog met zwemvest- en tijdens een goeie dag kan er ook een rondje Temanuiti bij. Voor de douche moeten ze ook het diepe in (aan het zwemtrapje hangen mag ook). Een eerste spoeling is met zout water, pas de finale spoeling met kostbaar zoet water. Snorkelen deden de kids nochtans al in Tahiti bij de zwartpuntrifhaaien en roggen. Nu krijgen we ze met geen stokken in het water. Uiteindelijk slagen we er in -samen met Stocky en Glenn- om allemaal te snorkelen, stapsgewijs, vanaf de SUP met snorkel op het gezicht in het water hangen, dan vanaf de SUP glijden met zwemvest, tot ook de vest geruild wordt voor flippers en ze hun eigen parcours zwemmen achter de schildpadden en kleurrijke visjes aan. Lyam’s eerste reactie staat in ons geheugen gegrift toen hij de onderwaterwereld aan een wrak zag: “waaauuuw, waaaaaaaauuuw, ohhhhh, oohhhhh, maaaaa-maaaaa… naar daaaaaaaaar!“, hoor ik Lyam vanonder water zeggen. Ik doe mijn best om snel te SUPpen volgens hun instructies. Beetje later wordt Bert erop gewezen dat die grote schildpad niet de zeeschildpad is, maar de karett-schildpad! Tja, beter opletten bij ‘de weetjes van Lyam de piam’. We ontdekken ook een strandje met perfecte surfgolven en waar je tussen de schildpadden zwemt. Fantastisch, wat een turtle paradijs! Heuse paniek is er aan boord wanneer Bert een conche opduikt en deze in de kuip legt, na eerst te checken of er geen beestje meer in de schelp zit natuurlijk. Bert poetst verder het onderwaterschip, ik ruim binnen op en de kids staan opeens bovenop de kuiptafel al wenend te krijsen: “PA-PAAAA, heeft een OCTOPUS aan boord gebracht!!! Haal papa!“. Ik zie het voor me, aan hun reactie te zien althans, een reuze octopus die zich achter de kite-tas verstopt en spring ook op de kuipbank. Daar staan we dan met z’n drieën. Uiteindelijk komt Bert op het lawaai af en zoekt de octopus. Bijna moet ik mijn bril nemen, het is een klein schattig octopusje -waarschijnlijk meer in paniek dan de kids- zoals je ziet in de tekenfilms met en mooi rond kopje. Ha-ha-ha, dat mogen ze nog lang horen, onze bengels… “kleine helden”. Steeds heel enthousiast, tot het moment van actie er is.

Huiswerk op locatie. We moeten ook nog wat school doen. Ondertussen zijn we toch beetje achterop geraakt -door de oversteek en de relaxtijd achteraf- en probeer ik terug een ritme te vinden. Bert stuur ik meermaals naar het kitestrand (inclusief kite-lessen aan Jur en Jet), dan is hij gelukkig, en kunnen wij taal, spelling en rekenen bijwerken. Brieven leren schrijven is alvast geen probleem. Kids geven tekeningen en een verhaal over al hun avonturen mee aan ons bezoek voor de vriendjes. Als een breedglimlachende captain terug is, kunnen we nog naar het strand en zijn we net op tijd voor de happy hour. Als het te ‘rolly’ is op de boot ga ik met de kids naar “Rolli’s” (een leuke resto/bar met free wifi) en doen we daar school. Juf Mieke krijgt het bewijs via whatsapp toegestuurd. Dit gaan we vaker doen, school op een frisse plek aan land! In ieder geval is er aan sportles geen tekort. Ook het lezen gaat goed. Geen idee wat hun leesniveau ondertussen is, maar juf Mieke gaf me de tip om hen te laten voorlezen. Zodus leest Lyam me de GVR van Roald Dahl voor en Roxie die kiest elke keer wel wat anders uit. En Bert,… die slaagt erin om ook vanaf de boot de kite te lanceren en Carlisle Bay onveilig te maken op zijn foilboard tussen de jetski en de toeristenboten door.

Wist – je – datjes:

  • De vlag van Barbados (blauw-geel-blauw met een zwarte drietand op het gele vlak) hadden we natuurlijk niet! We moesten creatief zijn op zee. Het werd een lapje van een oude T-shirt, snel omgezoomd, en geverfd met de enige verf aan boord… waterverf. Het vlagje was best nog mooi, wapperde 3 weken lang aan de mast en hield stand ondanks de vele squalls.
  • Het jaar 2020 werd ingezet met een goede daad. SY Beaver – Nieuwzeelandse boot- verloor hun dinghy op de ankerplek. ’s Nachts gestolen of gewoon niet goed vastgemaakt en met de felle wind losgekomen en weggedreven. Het resultaat is hetzelfde en dat is serieus balen. Ook heel lastig, want hoe ga je nu aan land?! Gelukkig hebben wij nog een opblaasbare kajak verstopt in de bakskist die we met plezier uitlenen. In ruil leren we een tof Australisch-Noors koppeltje, Sam en Nicole, kennen.

Verder Bericht

Vorige Bericht

6 Reacties

  1. Glenn Van Boven februari 5, 2020

    Het was de Max jullie weer te zien en super bedankt voor de geweldige ontvangst. See you soon 😁🤙. Grtz glennie

  2. wilf februari 5, 2020

    Leuk om te lezen en te volgen. Prachtig avontuur. Die Seals….tja

  3. Rob februari 5, 2020

    Heerlijke verhalen,ondersteund door fantastische foto’s. Begin eerlijk gezegd toch weer een heel klein beetje weemoed te voelen. Al die heerlijke eilanden,stadjes,dorpjes en plekken waar ik meerdere keren geweest ben. Dat wordt nog serieus afkicken voor jullie straks. Ik mis het allemaal…. Geniet van St.Lucia. cheers

  4. Rob februari 7, 2020

    Groeten (enz enz … 🙂 … ) aan de familie Deutekom gedaan. Hebben weer even bij kunnen praten. Cheers

  5. Noortje, Bo, Geert en Katrien februari 8, 2020

    Wat heerlijk om jullie avontuur mee te kunnen volgen. We kunnen ons levend de invasie van de “mega-octopus” volgen. Genieten maar!! Bo wil trouwens extra dikke knuffels voor Roxy sturen, want ze mist haar 😁

  6. Jos Fuchs februari 29, 2020

    Hallo de hele cru ik heb er weer van genoten hoe genieten van
    het mooie water en het fijne weer geniet er maar goed van.
    groetjes vanuit Belgie met heel veel slecht weer.

Laat een reactie achter

© 2020 Temanu’a

Thema door Anders Norén