Temanu'a

Taking some TEAM time

Haventijd

Positie : Marina San Miguel (Tenerife)

Route : Marina Rubicon (Lanzarote) – Marina Santa Cruz (Tenerife)

Als we de keuze hebben, gooien we liever het anker uit in een mooie baai dan de haven in te gaan. Voor anker is het niet enkel mooier, rustiger maar ook goedkoper… kost je geen euro. Je moet dan wel zuiniger omgaan met stroom en water. Ook inkopen doen, vergt iets meer moeite want je moet een goede plek vinden om het bijbootje achter te laten. Soms kan het -bij felle wind- toch iets ‘te woelig’ worden voor anker. Gelukkig liggen we bij de ‘ongeziene’ windstoten en zandstorm in Lanzarote in de haven: ook aan de steiger bewegen de boten fel en is er zelfs golfslag. Eenmaal je in de haven ligt, is het vaak moeilijk om deze ‘luxe’ achter te laten. We vinden allerlei redenen om te blijven tot ons vertrek naar Tenerife. Isis gaat wel ‘inslingeren’ (= wennen aan deining) voor anker, alhoewel ze meer bij ons aan boord zitten, maar dat vinden wij dan weer keigezellig! We brunchen met pannenkoeken -blijkbaar Joost’s favoriet- en verse fruitsla, een frisse homemade mojito als apero en verse glutenvrije lasagne als avondmaal. De muziek gaat ongemerkt een tikkeltje luider… wie heeft er zin in een dansfeestje?

Knap knutselwerkje van Wende en Isa.

Het is ook de eerste haven met een zoetwater zwembad. Tja, daar kunnen we niet onderuit. Hoe koud het water ook is, kids plonsen erin tot ze blauwe lippen hebben en fel bibberend eruit komen. Voor het eerst deze reis heeft Bert nood om eens een ‘pintje’ te gaan drinken -zonder te moeten rekening houden met de noden en willetjes van de kids-. Samen met Joost zet hij een stapje in de lokale ‘bikerclub’ van playa Blanca. Avondje om niet te vergeten, volgende dag heeft Isis namelijk ‘een katertje’ aan boord en is Bert weer helemaal ”happy”. Sinds lange tijd wordt er weer een beetje gesport. Extra beweging hebben we nochtans niet nodig, houden ons zo wel ‘in vorm’: bijna alles doen we te voet, sleuren met boodschappen, kitespullen,… is dagelijkse kost. Als Bert en Joost hardlopen, willen de kids ook hun turnles. Onder begeleiding van ‘meester Joostie-toastie’ werken de kids de ‘7 min work-out’ en ‘biep-test’ af op de kade. Wat een beziens hebben ze!

Eind november: blauwe lucht, verfrissend water,…

Door de felle wind (en verkeerde richting) zeilen we niet terug naar Arrecife om de C130 crews te zien, maar huren opnieuw een auto, wat het iets makkelijker maakt om al de post pakjes in te laden en nog eens ‘groot’ inkopen te doen in de Lidl. “Deze dag duurt ein-de-loos!”, roepen de kids. Het is ook waar, de C130 is met een kleine vertraging vertrokken en pas in de late namiddag geland in Lanzarote. Als echte spotters staan we op de uitkijk nabij de landingsbaan tot ons geduld opraakt. We wachten de 2 crews op in het hotel. Als allerlaatste komt Stocky ‘bepakt en gezakt’ van de trap. Hij kan zelfs zijn eigen bagage niet tegelijkertijd dragen. Bert en ik kunnen rustig aan den toog hangen met de ‘mannen’ en kids zijn effe zoet met het uitpakken. Fijn, post van de vriendjes (kaartjes, tekeningen, schelpen, knutselgerei, chips, snoepjes, boekjes,…), Sint Maarten van pepe Molleken (JBL box met headset, unicorn sloefkes) en massa’s fristi’s van Stocky. Mmmmmh, wat zijn we weer verwend! En de pret is nog niet over want de volgende dag staan we weer aan de bar in het hotel met een nieuwe crew en de techniekers. Het is direct elk bij zijn groepje: Bert bij de crew, ik bij de techniekers en de kids ontdekken dat het zwembad verwarmd is!

Fristi? Ja graag, we leggen ze naast de Duvel en chocotoff voorraad.

We gingen nog mee uiteten… met 17 in totaal, net een communiefeest volgens Lyam. Bert en ik voelden ons eventjes terug op zending…

Tijd om Lanzarote achter ons te laten en andere Canarische eilanden te ontdekken. Bij aankomst in Tenerife -na 1 dag en 1 nacht varen- ankeren we een nacht in een baai, dat heel veel weg heeft van de ankerplekken in Sark, dichtbij de hoofdstad Santa Cruz. Grote stad met veel winkels, tapas -en paella restos en dagelijks vers brood (en croissants) in de buurt. We doen het rustig aan, beetje klussen en de laatste technische spullen voor de oversteek kopen/bestellen (spiboom, radarkabel). Komen de Fifty-Fifty opnieuw tegen en maken kennis met Soualiga. Tjeerd en Valerie hebben dezelfde boot als Isis, voelen ons helemaal thuis bij hen aan boord. In -en uitklaren doen we voor het eerst bij de maritieme politie. Geen stempels in ons paspoort, enkel een papier dat we in de Kaap Verden (misschien) nodig hebben. Verder is het stilletjes aan boord. Slecht nieuws van het thuisfront: nonkel Jean -de kindervriend, altijd grapjes makend- is heel onverwachts overleden,… kreeg geen kans om te vechten tegen de kanker. Moeilijke situatie: naar huis of niet? Niet het ideale moment zo net voor de oversteek en we krijgen bezoek. Ga ik alleen? … dat zal Roxie niet toelaten. Uiteindelijk rouwen we vanop afstand, maar hebben dagelijks contact met moeke en de nichtjes. Rust maar nonkel Jean, vanaf nu schitter je elke nacht aan de sterrenhemel.

Hier mogen we wel in het zwembad van Manrique zwemmen.

Wist-je-datjes :

  • Sint Maarten kennen ze overal ter wereld! … althans als je gaat aankloppen bij Belgische en Nederlandse boten. Kids vinden het fantastisch, knutselen heel ijverig een ‘snoeptasje’ en watertanden voor de snoepjes die ze mogen opeten! Vanaf nu zingen wij de Hollandse versie: “… daar komt Sint Martinus aan”.
  • Bert deed zichzelf nog 2 extra skateboards kado (we hadden nochtans net een koopje gedaan in de skatewinkel), reed hiervoor speciaal terug naar puerto Calero. Dat brengt ons in totaal op: 4 skateboards en 4 steps… Geen idee waar we dat blijven stoppen hoor! Het is mij ook een raadsel wat juist het verschil is in deze boards, maar ik zie onze kids wel evolueren in het skaten. Ooit al een skaterboy op teensletskes zien stunten?! En een kleine stoere meid met rokje en bebloede knie zien cruisen door de stad op een skateboard?!

Gespot :

  • Het is traditie dat zij die de oceaan oversteken hun (boot)naam schilderen op een muur. Bijna waren we naar Madeira omdat ik dat zo leuk vond, maar de wind besliste anders. Keiblij ben ik als we de mooi beschilderde kade in de haven op Tenerife zien. Ik voel een knutsel-les aankomen! Het logo van Temanu’a (met als eredames het Isis logo en Vier-BV boot logo) prijkt nu op de kademuur in puerto Santa Cruz. En als we iets doen, dan moet het goed zijn!

Verder Bericht

Vorige Bericht

4 Reacties

  1. Ruth & Koen december 3, 2019

    Fantastisch om te lezen…. instant vakantiegevoel ( zelfs in België bij vriestemperaturen…) – blijven genieten… !

  2. Rob december 3, 2019

    Lees jullie verhalen iedere keer met veel plezier. Deze kant van het varen is gewoon veel leuken dan het heen en weer varen in lijndiensten en de steeds minder lange havendagen. Geniet er vooral van,elke dag opnieuw. Alvast goede oversteek richting de Cabo Verde. Een 800+ mijl,wind in de rug(meestal)

  3. Marc december 3, 2019

    Wij waren initieel van plan om nu in Los Abrigos te zijn (Hotel Sandos SanBlas) maar de reis gaat niet door.
    Jullie foto’s en tekst geven ons nog meer spijt dat de reis niet door kon gaan.

Laat een reactie achter

© 2020 Temanu’a

Thema door Anders Norén