Temanu'a

Taking some TEAM time

Heuse avonturen op weg naar Lissabon

Positie : Algarve

Route : Cascais – Sesimbra – Lagos

Bij het ochtendgloren verlaten we -samen met Isis- de haven nabij Porto, nog niet wetend dat we de komende twee dagen op weg naar Cascais in een potdichte mist zullen varen. Net als we tegen alle verwachtingen in toch kunnen zeilen, maar dan wel zig-zag (opkruisen). De pret duurt niet lang en de andere 2 dagen is het voornamelijk op motor. Met andere woorden, sombere dagen! Nog nooit voeren we in zo’n mist, waarbij je zelfs geen 20m voor je ziet. De kids vergelijken het met een “nachtmerrie”, best wel akelig. Bij zo’n weer zijn we blij een radar te hebben, zo kunnen we alle andere schepen en mogelijke obstakels in het water toch ‘zien’, adhv blips die op het scherm verschijnen. De AIS (identificatiesysteem) -waarmee we altijd varen en waardoor jullie ons ook kunnen volgen op Apps- is niet voldoende aangezien vissersboten vaak niet zo’n AIS hebben. Wat zouden we doen zonder dergelijke technologie?! Tja, op het dek gaan staan met de misthoorn. Bij het binnenvaren van de eerste ankerplek in Aveiro doen we dit ook om de kleine vissersbootjes die in de vaargeul rustig aan het vissen zijn tijdig te verwittigen als ze iets te dicht bij onze boot zouden komen. Enkele minuten eerder lagen we nog in ‘holding’ in de mist, wachtend tot een cargoschip de haven uit vaart. Niets gezien door dit witte gordijn, enkel de hoorn gehoord.

Links op scherm kaart met AIS en rechts het radarbeeld

Isis, nauwelijks te zien

Toch zijn er lichtpunten :

  • De gesprekjes met Isis via de VHF radio (marifoon), waarbij de mannen brainstormen over de technische akkefietjes aan boord, we mekaar aan het watertanden krijgen door te vertellen over die lekkere frietjes, frikandel en bicky burger uit Weit en er Hollandse, Vlaamse en domme blondjes moppen worden verteld. “Waarom hebben Vlaamse agenten een mes in de auto liggen? … Om de bocht af te snijden.” Eens achter het anker in Aveiro, gaan we borrelen bij hen aan boord en maken samen een lekkere ‘alles-bij-mekaar’ Dorade maaltijd. Papa’s favoriete saus, samoerai, wordt geproefd en lekker bevonden.
  • Het volledige ukulele repertoire (van ‘wake me up‘ tot ‘over the rainbow‘) gaat erdoor. En wist je dat ook Volbeat (Deense rockgroep) nummers (Vor Evigt) mooi klinken met ukulele?! Ook de beste dansschijven worden keiluid in de kuip afgespeeld, alles om dat motorlawaai eventjes te vergeten.
  • Nazare, voor ons een magische moment wanneer de immense klif en de witte huizen in het felle zonlicht plots tevoorschijn komen. Opnieuw gooien we na een tocht van 12u het anker en kunnen tijdens het eten nog genieten van het mooie uitzicht.
  • En dan, we hebben geen 10, 20, 30, … maar zeker 100 spelende DOLFIJNEN gezien deze keer! Ideaal voor Roxie die tot 100 leert rekenen. Isis schreef er een mooi tekstje over op hun blog “dolfijndichtheid”. Zij zagen ze springen bij ons aan de boot en even later kwamen die dolfijnen telkens hun richting uit.

A-oeeh-oeeh-woeh… nee nee, het klinkt echt goed!

Nazare komt piepen

Bij vlak water ankerbaai, bij ander weer ‘de surfspot’

Duo Isis-Temanu’a

Derde maal vroeg uit bed, laatste keer uren aan een stuk motoren

De laatste dag varen we naar Cascais, deze keer geen mist enkel bewolkt. Opnieuw geen wind en een spiegelgladde zee. We proberen school te doen. Allebei leren ze ‘betalen’ en ‘geld terug geven’ in de les rekenen, Ze vinden het zo leuk, dat ze winkeltje spelen met al hun speelgoed en bij elkaar spullen komen kopen. We krijgen een appje van Ile du Nord dat zij nog steeds in Cascais zijn en na de kaap, met de haven en ankerbaai in het zicht, worden we door Luca opgeroepen. Er liggen tientallen boten op anker net voor de haven, maar Luca legt ons piekfijn uit waar hun boot ligt en Alicia die staat met een blauwe handdoek heen en weer te zwaaien… wat een fijn weerzien! Het trio is herenigd, voor korte duur, want de volgende dag nemen we alweer afscheid van Ile du Nord. s’ Avonds samen uit eten en niet enkel de mama’s en papa’s wisselen straffe verhalen uit, ook de kids kunnen er wat van! Tikkertje door de smalle eetsteegjes, kids-trein van groot naar klein,… Cascais heeft het geweten dat het trio er geweest is! Bert die waagt zich aan een Heineken (zelfs eentje met vlokken in) omdat er geen ander bier te krijgen is en wanneer hij de volgende dag opstaat met hoofdpijn luidt het verdict: “Nu is het echt wel de laatste keer geweest, NOOIT meer Heineken voor mij!“.

Ook al is de zee vlak, mooi schrijven blijft een uitdaging!

En als we alles ‘gekocht’ hebben, spelen we met de lego

Cabo da Roca

We blijven twee dagen in dit -naar ons gevoel- te toeristisch gedeelte van ‘Lissabon aan het strand’. We kunnen grote inkopen doen in de supermarkt, maar ons grootste doel is een lokale simkaart kopen waarmee we extra 4G hebben in Portugal. Vodafoon biedt een oplossing voor al onze dataproblemen: voor slechts 10 euro, 10 GB whatsapp en 3 GB data. Op vrijdag varen we richting Sesimbra want oma en opa komen zaterdag (21 september) aan. Te bewolkt weer om nog een stukje de Taag op te varen. Zoals Lyam het zegt bij elke plek die we niet kunnen bezoeken: “Het zal voor op de terugweg zijn!” 🙂

Alvorens af te sluiten, moet ik jullie nog schrijven over ons tot nu toe grootste avontuur. Kijk maar eens naar de volgende foto’s:

Kids werden beloond met ijsjes… al waren zij niet de held in het verhaal

Dit zijn de helden: Bert en Jurian… captains van SY Temanu’a en SY Frank, beide boten te zien voor anker op de achtergrond…

Captain Binky op een Amerikaans schip en de rest van de Temanu’a crew in bijbootje erachteraan??

SY Belle en haar reddertjes in nood

Het zeilschip lag voor anker in de baai. Wij gingen met bijboot effe kennismaken met het Hollands koppeltje (Frank) toen Jur opmerkte dat het schip niet meer op dezelfde plek lag als enkele minuten geleden, maar richting de rotsen/golfbreker nabij de haveningang ging. Geen bijboot te zien van de eigenaar, dus wij met onze bijbootjes naar dat schip. HELLO, HELLO, HELLO ??? Uiteindelijk Bert en Jur aan boord, merken dat sleutel nog in het contact steekt en alle apparatuur nog opstaat. Ze zetten ketting bij, want die man had gewoon veel te weinig ankerketting gezet. Ondertussen ligt de boot vlak in de haveningang en komt de havenmeester ons toch wel met enige stress in zijn stem zeggen dat we daar niet kunnen blijven liggen. Snel leggen we kort uit wat er aan de hand is en hij vraagt ons om de motor te starten en de boot weg te varen naar een andere plek in de baai. Zo gevraagd, zo gedaan. Jur haalt het anker op, Bert aan het stuur en onze bijboot vast aan Belle. Krijgen we achteraf te horen dat de eigenaar -die met een roeibootje naar de kant was- opeens zijn boot zag wegvaren met 2 mannen erop! Ik denk dat hij nog nooit zo snel in zijn leven terug geroeid is naar zijn boot, buiten adem en sprakeloos… Pas toen we hem achteraf in de stad tegenkwamen, besefte hij goed wat er was gebeurd of beter had kunnen gebeuren en kregen we een ijsje aangeboden! Eind goed, al goed en wij weer een avontuur rijker! De ontmoeting met Frank zullen we niet snel vergeten!

Wist-je-datjes:

  • Google eens het volgende: ‘surfgolf Nazare’ …. gelukkig waren wij toen niet daar!
  • Lyam is voor de eerste keer in het water gevallen! En dan nog met kleren en bril aan. Net na het afscheid met Ile du Nord wil hij in het bijbootje stappen, maar neemt de trap vast, die niet zoals bij onze boot vastgemaakt is aan de reling. Jullie voelen het al aankomen, dat zwemtrapje gaat dus gewoon naar beneden het water in en mijn Lyammeke … die blijft dat trapje mooi vasthouden en duikt mee het water in! Gelukkig houdt hij zijn bril op en verschijnt er al snel een glimlachje op zijn gezicht.
  • Ik lees mijn eerste boek uit op de e-reader! Bert heeft er al meerdere uit, maar hij kan ook altijd lezen als we zeilen, hoe woelig het ook is.
  • Tijdens het varen gaat er steeds een vislijn het water in, maar nog niets gevangen, enkel zeewier! Integendeel, we verliezen ons aas dat blijft vaststeken in boeitjes van vissers. Denk dat we beter verse vis kopen op de lokale markt!

Gespot:

  • Hondshaaien en/of maanvissen… het waren sowieso flapperende vinnetjes aan het wateroppervlak.
  • Op zee kwam een vogeltje op de boot uitrusten, volgens ons ANWB handboek gaat het om de ‘oeverloper’.

Verder Bericht

Vorige Bericht

2 Reacties

  1. Annelyse oktober 8, 2019

    Nazare … dat kennen wij nog. Ik peins zelfs dat wij op die klif gefietst hebben waarachter jullie Nazare zagen verschijnen. Die surfgolf … die kennen we ook. Al waren wij dan weer teleurgesteld toen wij daar waren, dat de golven bijlange niet zo hoog waren dan op de fotos op internet.
    Een ander perspectief dus 😉

  2. Lut oktober 10, 2019

    Hoi dekzwalgertjes,
    Was een tijdje geleden maar ik ben weer mee met jullie verhalen.
    Amai, wat een belevenissen zeg. Lyam, was effe schrikken met je duik van dat trapje zeker😳
    Hier niet echt straffe dingen gebeurt. Alles zn gangetje.
    Veel Weerdse groeten van ons

Laat een reactie achter

© 2019 Temanu’a

Thema door Anders Norén