Temanu'a

Taking some TEAM time

Liefde is…

Positie: Martinique – Baie de Saint Anne

Route: Rodney Bay (Saint Lucia) – Anse Mitan – Anse a l’Ane – Anse Dufour – Baie des Flamands (FDF) – Baie de Saint Anne


LIEFDE IS… Op een druilerige, sombere dag van Saint Lucia naar Martinique vlammen

Na een laatste weather check verlaten we de ankerplek in Rodney Bay. Het belooft geen mooi weer tripje te worden, maar in ieder geval zijn we er snel -gemiddelde snelheid van 7,5 knopen met dubbel rif in het grootzeil – en is de koers naar Anse Mitan beter dan naar de zuidkant van Martinique. Ook al is het maar een tocht van enkele uurtjes, toch is het voor mij steeds wennen aan de felle wind en het ‘scheefgaan’ brengt me in stand-by modus. Helaas geen walvis te zien op deze korte oversteek, maar met z’n viertjes observeren we de vogels* die rond de boot cirkelen en veel te veel vliegende vissen te pakken krijgen. Soit, een “gedroomde” Valentijnsdag, vooral dankzij de lekkere mojito en gegrilde visschotel op een gezellig terrasje in Les Trois Ilets. Wat een cultuurshock, na verschillende Afrikaans-lijkende eilanden, komen we opnieuw in het Europese toerisme terecht.

* jonge ‘Jan-van-gent’, zo legt Lyam me uit, die kan je herkennen aan hun bruine kleur en grijze snavel in plaats van witte veren en gelige kop.


LIEFDE IS… Voor de (klein)kindjes de Atlantische oceaan overvliegen

We krijgen bezoek van oma en opa. Voor hen een eerste keer zo ver van huis en zo’n lange vlucht. Het gehuurde appartement is er eentje met “alles erop en eraan”: zwembad, wasmachine, wifi, op wandelafstand van de Carrefour market, een Frans bakkerijtje en de gezellige ankerbaai in Anse a l’Ane. Het wordt een leuk weerzien! De veertiendaagse verwennerij voor de kids kan starten: ijsjes, mikado koekjes, snoepjes, popcorn, crêpe, cola, orangina en nog meer ijsjes. Dit is een ‘grootouder-privilege’. De eerste dagen is het wat wennen aan de temperatuur en opa’s -onlangs geopereerde- ogen aan het felle zonlicht en de Caraïbische kleuren.  Kids slapen vaak bij oma en opa en genieten van het filmpje vooraf, kloppen opa bij het UNO spelen, leren Sudoku van oma en vertellen in detail al hun beleefde avonturen van de afgelopen maanden. Dagelijks voorziet Bert zelf geplukte kokosnoten en we verkennen met z’n zessen het bloemeneiland.

Ferry naar de naburige baai, Anse Mitan, waar het zeewater net iets meer turquoise is. Het is de ideale snorkelplek voor beginnelingen: enkele rotsen vanaf het strand tot het ‘diepe’, waar opa in het water staat en naar wie Lyam uitwijkt voor een time-out. Er zijn veel zee-egels te zien en dan denken we steeds aan de animatiefilm Surf’s Up (“gebroke, gebroke”), jullie moeten maar eens zien. Verder – dixit Lyam – veel grote oranje vissen, een klein zwart visje met blauwe fluo stipjes en een soort wormpjes “zagers” aan het koraal. Ondertussen storten pelikanen (de Bruine pelikaan) zich op een paar meters van de snorkelaars in het water en verorberen in een wip hun visvangst. De felgroene leguaan op het strand is het meest verrassend (aan de reactie van de lokale bevolking te zien, is dit vertoon niet alledaags). Op de terugweg met de ferry zien we papa kiten in de baai, want aantrekkende wind deed hem vroeger terugkeren naar onze baai.

Carnaval in Fort-de-France. Volgens de flyer paradeert de kinderstoet door de straten van FDF om 9u, dus zijn we vroeg op stap. Bij aankomst en navraag worden we van oost naar west en van noord naar zuid gestuurd, om uiteindelijk terug bij ons beginpunt aan te komen. We vangen ook op dat sommige scholen staken, dus onze verwachtingen worden met de minuut kleiner. Tot we rond “9u Caribische tijd” (dus minstens een uur later dan gepland) een beperkte, maar luidruchtige en chaotische kinderstoet zien: kleurrijke creoolse kleedjes, luid getrommel en gezang “laissez-nous passer, olala olele”. Zelfs de peutertjes worden ingepakt als snoepjes en trotseren mee de hitte. Wij wijken uit naar een speeltuin en terrasje in de schaduw.

Onderwaterzwemmen in het zwembad en de zee. Waterratjes zijn het, oma en opa… of eerder de kids. Vooral opa staat uren in het water terwijl Lyam en Roxie duiken en door de benen zwemmen, oefenen op lengtes-onderwater zwemmen of duiken tijdens het snorkelen. Zwemles, dat hoeven wij thuis niet meer te doen, we zien een enorme vooruitgang! Foto’s nemen is quasi onmogelijk, tientallen mislukte foto’s van enkel een flipper of voet aan de oppervlakte. Pas de laatste week waagt oma zich in het water en beseft Bert dat ik mijn haat-liefde relatie met water van geen vreemden heb!

Dagje op de boot. Oma en opa krijgen ‘een op maat gemaakte’ zwemvest aan en we zeilen een klein uurtje naar Anse Dufour. Snorkelen bij schildpadden staat op nummer 1 bij de toeristische trekpleisters in Martinique. We krijgen een stevige regenbui over ons op de middag en geen enkele schildpad te zien. Toch een fijne dag op en in het water en weer een stapje verder in het overtreffen van waterangsten. Bij oma en opa doen de kids zich stoerder voor en geven graag een showtje “van de boot springen, bengelen aan het touw”. Snorkelaar Lyam is volledig gelanceerd en zwemt vanaf de snorkelplek terug naar de boot. Roxie die houdt zich nog efkes op de SUP en “snorkelt” zo mee. Opa krijgt een rondje op de SUP met dochterlief, maar het grootste avontuur van de dag: de reddingspoging van de murene. Redder Binky probeert tevergeefs met een tang de vishaak met nylondraad in zijn bek te verwijderen, Op de boot mag een schijfje van DJ Sharky niet ontbreken! Onze kleine DJ krijgt oma en opa zelfs op de Temanu’a dansvloer.

Met de auto een noordelijke, culturele route naar Saint Pierre en een zuidelijke, zon -en strand route naar Saint Anne. We bezoeken het herdenkingsmuseum aan de vulkaanuitbarsting van 1902 in de voormalige hoofdstad en rijden tot het uitkijkpunt op de Montagne Pêlée. Enkele pit-stops in de Flamingo beachbar en het Wahoo café zorgen voor de nodige drank en spijs. De kers op de taart is het mooiste strand van Martinique: Les Salines. We kunnen het alleen maar bevestigen: wit strand met palmbomen, warm helder -net zwembadwater- water. Dixit oma, “dit noemen ze nu: leven als god in Frankrijk”. De perfecte afsluiter van een mooie tijd samen!


LIEFDE IS… Genieten van de tijd zonder kids na enkele maanden 7/7 en 24/24 bij hen te zijn.

We hebben gezellige avondjes met Johan en Elin van de Milly, tof Noors gezin die we in Saint Lucia leren kennen. Allebei een avondje kinderloos, sluiten we een beachbar op het strand en zetten de avond verder op onze boot tot in de vroege uurtjes. Twee gezinnen, die heel veel gelijkenissen hebben, zelfs het Noors en Oost-Vlaamse dialect lijken verbazend veel op elkaar. “Schol” is in ieder geval al hetzelfde! Zij keren binnen enkele maanden terug naar huis, maar voorlopig zien we hen sowieso nog tot in Dominica en worden plannen gesmeed om binnen enkele jaren te snowkiten in Noorwegen en/of zeiltocht te maken in de Noorse fjorden. Bert en ik hebben ook een avondje met ons tweetjes op “mardi gras” in Fort-de-France (FDF). We varen de baai over en zoeken een ankerplek uit in “baie des Flamands” aan het fort van FDF. De carnavalstoet is de moeite waard, een romantische taco-sundowner aan de dinghy steiger en enkele (te) straffe mojito’s maken het top. Een bestelwagen uitgerust met een tiental mega boxen zorgt voor de nodige ambiance op een groot centraal plein; de gemiddelde leeftijd is 18 en bijna geen blanken te zien… toch lijkt niemand ons op te merken… denken we, want we zijn ook de enigen die geen zwart-rode outfit aan hebben.


LIEFDE IS… net als vriendschap, na 8 maanden weg van thuis, nog steeds veel post van de vrienden, vriendinnetjes en familie krijgen!

Anderhalve koffer vol kadootjes sleuren oma en opa mee naar Martinique. Met de trein ging oma naar Weerde een lading post ophalen en keerde zwaar gepakt terug. De kids weten niet waar eerst te kijken…overload!! Tekeningen (wel echte kunstwerkjes) kleine pakjes (glitterpennen, unicorn hebbedingetjes), grote pakjes (echantimals, personalized t-shirts) strips, vissenboek … te veel om op te noemen. Alles is het thema van unicorns en haaien! Roxie kijkt me aan en zegt heel overtuigt: “Mijn vriendinnen zijn me nog niet vergeten mama”. Lyam komt de eerste dagen het appartement bijna niet uit want wil zijn ‘Mustang’ van Lego technics bouwen. Ook Bert en ik worden in de watten gelegd: herstellingskit voor de kites, vinnetje voor foilboard, Stu Bru CD’s, boekjes van VT Wonen en natuurlijk Cote d’Or chocolade! Een beter kado van mijn metekindje Victor kon ik niet krijgen: een nieuwe bikini, die komt goed van pas!

Het is fijn te weten dat we thuis niet worden vergeten. Onderweg proberen we ook vriendjes te maken, maar merken dat dit toch moeilijker is dan verwacht. Vooral de taal maakt het niet echt makkelijk. In Rodney Bay leren we Oskar van de SY Fiolina, een Duits-Japans gezin. Het zesjarig jongetje spreekt beide talen vloeiend en weet zich ook uit te drukken in het Engels. Petje af! Onze kids zijn onder de indruk en beseffen nu ook de meerwaarde van vreemde talen. Spelen met de Noorse Milly kids is nog moeilijker, want ook wij kunnen niet voor tolk spelen. Uiteindelijk gaat het samen spelen steeds beter en als je het niet verstaat, dan zeg je gewoon “Yes, yes”, volgens Roxie’s tactiek.

Verder Bericht

Vorige Bericht

4 Reacties

  1. Wilfrie maart 4, 2020

    Zeer mooi verhaal en heel leuk om te lezen. Wat een avontuur !!!! “Leven zoals God in Frankrijk ” maar dan aan de andere kant van de Oceaan. Fantastisch !!!

  2. froukje maart 4, 2020

    Leuk om te lezen, fantastisch dat opa en oma jullie weer konden opzoeken. Echte quality time! En die foto’s, wow!f

  3. Inge Meeus maart 4, 2020

    super om te lezen hoe alles verloopt,
    en wat jullie allemaal doen, dat ziet er allemaal fantastisch uit
    dit is een avontuur om nooit te vergeten
    vele groetjes
    jarno en ouders

  4. Kaatje maart 4, 2020

    Geweldig om te lezen! Het is duidelijk dat oma en opa ook een fantastische tijd hebben gehad! Super herinneringen voor iedereen! En ja Lyam en Roxie, talen zijn zoooo belangrijk!! Xxx

Laat een reactie achter

© 2020 Temanu’a

Thema door Anders Norén